Extraños ritos

Te sorprendo a menudo, con tu mirada perdida,

en lo más lejos.

Son esas tierras donde ninguno de nosotros ha posado su huella,

pero que tu,

con tus ojos,

has cultivado para todos nosotros.

 

Nos ausentamos sin saber que con tu fuerza guardas cada uno de nuestros pasos,

Y,

Sobretodo,

iluminas todos y cada uno de ellos.

 

Que hariamos, o mejor quizás:

 

que hubieramos hecho sin tí,

sin tu fuerza,

tu risa,

tu sonrisa,

tu ferrea intención de imponernos con amor

viejas tradiciones, nuevos juegos

y,

extraños ritos, como el besarse cada noche o el abrazarse de madrugada.

 

Cuando te sorprendo,

me sorprendo a mi mismo,

Y allí,

en ese breve instante donde la paradoja del amor cobra sentido

el leve pasar de tu mano en mi boca,

borra ese “te quiero” que yace de mis labios,

para arrinconarse en tu cuartel de piel y sentido,

como la luna,

como la vida

como el amor

como tu.

 

Al Fenici

Alella, desembre 2012.IMG_1591


Descobriu-ne més des de Mis Bitàcoras.

Subscribe to get the latest posts sent to your email.

Un comentari Digues la teva

  1. Ulla Oyrer's avatar Ulla Oyrer ha dit:

    Dankeschön Jordi! Das ist wunderschön!

    M'agrada

Deixa una resposta a Ulla Oyrer Cancel·la la resposta